Larva de Chironomidae

Observando unha pinga de auga, topeime con esto. É unha larva de Díptero ( Fam Chironomidae). Os adultos son organismos pequenos, entre 2 e 10 mm con aspecto de mosquito.
Agradézolle a Xosé López Goldar que me resolvera o asunto, eu andaba rondando, pero él dou na diana sen problema.

Bugallos ou carrabouxos de carballo (castelán: agallas de roble)

Estas formacións desenrólanse nos carballos debido á picadura de insectos, as máis das veces Himenópteros, para deixar neles os seus ovos. Esto trae como consecuencia a reacción dos tecidos do vexetal formando unhas defensas que ó mesmo tempo benefician ó insecto protexendo a súa posta e facilitando a súa metamorfose ata se converter no adulto que acabará picando o bugallo para se liberar.

As imaxes que vedes a continuación son dos bugallos do meu pequeno carballo, tiven a sorte de poder seguir o proceso porque ámbolos dous que vedes na imaxe, non tiñan buraco, polo tanto os ovos estaban no interior.

Parece ser que a especie inductora da formación dos carrabouxos é Andricus quercustozae, pero dígovolo con certas reservas.

    Aquí está o bugallo aberto có ovo no seu interior.

  Esta imaxe é do interior do segundo bugallo.

 Empeza   a   asomar Andricus quercustozae. 

                                                            

Andricus quercustozae vendo a luz por primeira vez

 

   Imaxes do mesmo insecto

                                           

Ciliados: Xén. Euplotes

Euplotes é un infusorio  caracterizado  por ter os cilios formando pequenos feixes chamados cirros, que se sitúan en tres grupos: frontais, transversais e caudais.
É un xénero común, abundante en estanques e charcas. Vive entre as plantas acuáticas ou no fondo e prefire as augas estancadas ou de pouca corrente.


Taxonomía:
Reino:     Protozoa
Filo:        Ciliophora
Clase:      Spirotrichea
Subclase: Hipotrichia
Orde:       Euplotida
Familia:   Euplotidae

   Aliméntanse de algas microscópicas e bacterias

   Creo que o que aquí vemos é, o final dunha bipartición.

Tecamebas

 As tecamebas son un grupo de amebas cunha cuberta exterior chamada teca, esta pode ser secretada polo propio organismo (teca autóxena) e de natureza proteica, silícea e as veces calcárea; ou ben pode ser formada por partículas externas que inxeren có alimento (areas, frústulas de diatomeas...) e compactadas mediante un cemento autóxeno de mucopolisacáridos. A teca posúe una abertura, por onde se liberan os peudópodos

Preséntovos uns vídeos de tecamebas que puxen en youtube:
tecameba 2.avi  e tecameba 1.avi

Andoriñas

.
   A andoriña de cu branco (Delichon urbica) da Orde Passeriformes e familia Hirundinidae, é unha ave migratoria que chega á Península Ibérica procedente de África entre marzo e abril e marcha en setembro-outubro. Mide de 13 a 15 cm

Distribución

Amarelo: zona de cría

Azul: zona de invernada

Todas as fotos foron tomadas en Salvaterra de Miño; o dono da casa onde "viven" as andoriñas dí que o ano que chegaron mais cedo fixérono a mediados de febreiro.

É de cor branco pola zona ventral e negro azulado polo dorso, cun obispiño branco que a distingue da andoriña común (Hirundo rustica) e que lle da o nome de andoriña de cu branco

Habita en diferentes lugares, pero prefire as zonas urbanas non moi céntricas.

Os niños son de barro e pendúranos nos ángulos inferiores dos balcóns e nos beirados; están en contacto uns cós outros e na súa construcción colaboran macho e femia.

Aliméntanse de insectos que atrapan ó voo.Voan a máis altitude cás andoriñas e fano en grandes grupos, sobre todo á primeira e última hora do día.

Poñen de 3 a 5 ovos brancos (19x13mm) no mes de xuño, incúbanos entre 12 e 18 días e as crías permanecen no niño cerca dun mes.

¡Como disfrutan en Salvaterra!

Lennart Nilsson

Descubrín a Lennart Nilsson (1922) non hai demasiado tempo curioseando pola rede e quedei impactada co seu traballo. Este fotógrafo sueco empezou a súa carreira nos anos 40 e foi fotógrafo de prensa durante a segunda guerra mundial, pero a principios dos 50 foise especializando en temas de fotografía médica e microscópica ata acadar recoñecemento mundial.

.

Glóbulos vermellos parasitados con Plasmodium

.

Os seus traballos encóntranse en distintos museos: Museo Moderno de Estocolmo, Museo Británico de Londres, Museo de Arte de Tokio..

.

Fotografía con endoscopio dun embrión humano no interior do saco amniótico

.

Persoa rigurosa; é no seu traballo un explorador minucioso, capaz de asombrar á xente, ó convertir en arte todo aquelo que traspasa a súa cámara fotográfica. Foi conseguindo éxito tras éxito,`pero a súa consagración a nivel internacional, chega coas imaxes intrauterinas do embrión humano, que apareceron na revista Life en 1965.

Espermatozoide penetrando no óvulo

Colabora con investigadores e diseñadores de lentes para ir sempre un paso por diante, deste xeito logrou darnos as primeiras imaxes do virus da inmunodeficiencia humana: VIH

.

VIH invadindo un leucocito

.

Para quen queira disfrutar coa súa obra, aquí deixo a dirección:

http://www.lennartnilsson.com/

As miñas fotos de Heliozoos

Os Heliozoos (Helios=sol e zoo:animal) son Protoctistas ameboides, este termo fai referencia a que a célula se move ou alimenta por medio de prolongacións temporais chamadas pseudópodos (falsos pés)

Segundo o seu aspecto, os pseudópodos reciben distintos nomes, no caso dos Heliozoos chámanse axopodios e son largos, ríxidos e moi finos.

Cada axopodio está formado por un complexo grupo de microtúbulos rodeados dunha porción de citoplasma.

.

O saínte claro da parte inferior, a modo de bocha, é unha vacuola contráctil preparada para expulsar auga.

Todas as fotos pertencen ó xénero Actinophrys, creo que a especie é Actinophrys sol

Apréciase a vacuola pulsátil na parte inferior

¿Pode ser a división dun Heliozoo ou é un efecto óptico e está un, por detrás do outro?

Heliozoo en división